Een bar zonder vaste kade
Hoe Mirre de Gooijer van obstakels,
omwegen en een gezonde hekel aan
keurige plannen Bar Boeie maakt.
Bar Boeie is nog voordat er een vaste voordeur is, al een plek. Niet van baksteen, maar van mensen, muziek en locaties die voor één avond in hetzelfde verhaal stappen. Initiatiefnemer Mirre de Gooijer noemt het zelf een pop-up bar, maar dat klinkt bijna te netjes. Het is eerder een reizende kroeg met culturele bagage: DJ’s, live performances, vinyl, fotografie, exposities, burlesque en genoeg ruimte voor dingen die op papier eigenlijk niet naast elkaar horen.
Als alles perfect past, ben ik alweer verveeld..
Bar Boeie is nog voordat er een vaste voordeur is al een plek. Niet van baksteen, maar van mensen, muziek en locaties die voor één avond in hetzelfde verhaal stappen.
Initiatiefnemer Mirre de Gooijer noemt het zelf een pop-up bar, maar dat klinkt bijna te netjes. Het is eerder een reizende kroeg met culturele bagage: DJ’s, live performances, vinyl, fotografie, exposities, burlesque en genoeg ruimte voor dingen die op papier eigenlijk niet naast elkaar horen.
Laten we bij het begin beginnen. Wanneer werd Bar Boeie een echt idee?
Waarschijnlijk op het moment dat ik merkte dat het idee niet meer wegging. Eerst was het gewoon: ik wil een bar waar ik zelf naartoe zou willen. Geen concept met drie pagina’s merkwaarden en een plant die strategisch naast een beige bank staat. Gewoon een goede bar, muziek, kunst, rare gesprekken en mensen die niet eerst hoeven uit te leggen waarom ze er zijn. Daarna begon het zich te gedragen als een hond die zelf besluit dat hij bij je woont.
Je wilde aanvankelijk een vaste horecazaak. Waarom werd het een pop-up?
Omdat een vaste plek meteen alles tegelijk van je vraagt: geld, vergunningen, huur, verbouwing, inventaris, zekerheid, nóg meer geld en iemand die vraagt of je ondernemingsplan ook in Excel kan huilen. Ik merkte dat ik bleef wachten op het moment waarop alles “klaar” zou zijn. Toen dacht ik: waarom zou de bar niet alvast kunnen bestaan? Dus heb ik het pand uit het concept gehaald. Dat was eigenlijk de bevrijding.
Dus Bar Boeie ontstond deels uit noodzaak?
Ja, maar noodzaak is soms een prima artdirector. Een pop-up dwingt je om te kijken naar wat de kern werkelijk is. Als je het meubilair, de vaste bar en het adres wegneemt, wat blijft er dan over? Bij bar Boeie bleven sfeer, programmering, ontmoeting en een beetje georganiseerde chaos over. Blijkbaar was dat genoeg om mee te beginnen.
De naam “Boeie” klinkt bijna alsof het je allemaal niet interesseert.
Dat vind ik er juist leuk aan. “Boeie” kan onverschillig klinken, maar een boei is ook iets dat richting geeft en blijft drijven. Het woord is lui en actief tegelijk. Heel Nederlands eigenlijk. Voor mij betekent het niet: het maakt me niets uit. Het betekent meer: we hoeven niet alles dood te regelen voordat we iets mogen voelen. Volg de koers, de rest is boeie.
Wat waren de grootste obstakels tot nu toe?
Locaties vinden, financiering rond krijgen, uitzoeken wat vergunning technisch kan en vooral mensen laten begrijpen dat een pop-up niet hetzelfde is als “een feestje in een café”. Bar Boeie is een overkoepelend concept. De locatiehouder heeft zijn eigen zaak, maar stapt voor die avond in een gezamenlijke route en programmering. Dat vraagt vertrouwen. En vertrouwen staat helaas niet als aanvinkvakje op een aanvraagformulier.
Hoe ga je om met dat soort bureaucratie?
Ik probeer er niet romantisch over te doen. Papierwerk is gewoon papierwerk. Soms voelt het alsof je met een plastic roeibootje tegen een containerschip van regels aan peddelt. Maar ik ben ook koppig genoeg om te denken: prima, dan leer ik varen. Ik wil juist dat Boeie professioneel genoeg is om vrijheid mogelijk te maken.
Wat maakt de programmering anders dan een gewone kroegavond?
Ik wil dat er altijd iets kan gebeuren dat je niet gepland had om leuk te vinden. Een analoge DJ met vinyl naast een live performance. Een fotograaf die de avond niet documenteert alsof het een bedrijfsborrel is, maar als cultuur. Een kleine expositie. Burlesque die ineens tussen twee locaties opduikt. Een top-DJ, maar niet als excuus om de rest weg te drukken. Het mag een beetje schuren. Als alles perfect bij elkaar past, ben ik meestal alweer verveeld.
Voor Halloween op 31 oktober werk je met meerdere locaties in Leeuwarden. Hoe ziet dat eruit?
De stad wordt dan eigenlijk één grote bar met meerdere kamers. Bezoekers bewegen via een route langs vijf locaties (worden last minute bekend gemaakt via de stempelkaart) en verzamelen onderweg verschillende programmaonderdelen.
De finale landt bij SodeKnetter van NOTHING EVENTS in het Neushoorn Café. Ik vind het mooi dat je daardoor niet één horecazaak probeert vol te stoppen met alles, maar de stad zelf onderdeel maakt van de avond.
De eerste editie werkt met een klein budget. Is dat frustrerend?
Natuurlijk. Ik zou iedereen graag meteen goed betalen en twintig rookmachines kopen die ook belastingaangifte kunnen doen. Maar deze eerste editie is vooral een bewijs: werkt de route, ontstaat er publiek, willen locaties opnieuw meedoen? Daarom probeer ik de samenwerking eerlijk te maken. De extra baromzet kan bij de locatiehouder blijven en ik zorg voor gezamenlijke promotie, drukwerk, socials, programmering en zichtbaarheid. Daarna moet het model groeien naar een situatie waarin makers structureel betaald kunnen worden.
Je achtergrond ligt ook in kunst, vormgeving en marketing. Zie je Bar Boeie als horeca of als cultureel project?
Allebei, en ik wil eigenlijk niet kiezen. Horeca zonder cultuur kan heel efficiënt bier verkopen. Cultuur zonder horeca kan soms heel goed subsidieformulieren produceren. Ik wil juist die twee aan elkaar knopen. Een bar is een podium waar toevallig ook glazen op tafel staan. En een podium is soms gewoon een bar waar iemand eindelijk de microfoon pakt.
Wat moet iemand voelen wanneer die voor het eerst op een bar Boeie-avond binnenloopt?
Dat je niet eerst de gebruiksaanwijzing hoeft te lezen. Je mag kijken, drinken, dansen, praten, verdwijnen, terugkomen. Het hoeft niet elitair cultureel te zijn. Geen “u dient deze performance vanuit post-postironisch perspectief te ervaren”. Als iemand voor de muziek komt en per ongeluk naar een expositie kijkt, is dat al winst.
En wanneer is bar Boeie voor jou geslaagd?
Niet pas als er een vaste locatie is. Dat zou te makkelijk zijn. Geslaagd is als mensen op een gegeven moment zeggen: “Wanneer is bar Boeie weer?” zonder dat ze eerst vragen waar het is. Dan is het concept groter geworden dan het adres. Een vaste plek mag later best komen. Maar eerst wil ik bewijzen dat een bar ook kan aanmeren voordat hij een haven heeft.